Yazarın diğer yazılarına http://erasmusvalenciadiaries.blogspot.com adresinden ulaşılabilirsiniz.

[AB Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı tarafından düzenlenen “Yazıyorum, Paylaşıyorum” makale yarışması, Erasmus kategorisi, birincilik ödülü, Aralık 2007]

Şanslı binlerce öğrenciden biriydim ben; Erasmus programıyla yurtdışına eğitime giden. İspanya’da olmanın heyecanını bulaştırma şansına sahip olduğum için boş sayfalara, bunu değerlendirmek istedim ve başladım yazmaya. Eminim her Erasmus öğrencisi bambaşka deneyimlerle dönüyordur evine, kendine. Ne de olsa herkes kendi hikayesini yazıyor hayatta. Benimki İspanya’da geçiyor: Kırmızının, coşkunun ve tutkunun topraklarında…

Bu süreç benim için şöyle başladı. Erasmus programında boş kontenjanlar açıklandığı gün, orada geçireceğim zaman diliminin yüksek lisans tezimi erken bitirmekten daha değerli olacağını düşündüm ve vakit kaybetmeden Erasmus ofisine gittim. Çeşitli aşamalar sonucunda, seçildiğim haberini aldığımda, yaşayacağım deneyimi düşündükçe yerimde duramıyordum. Ne de olsa 2006-7 Bahar döneminde Universidad Politécnica de Valencia’ya gidecektim. Bir hayal kurdum, inandım ve serüvene atıldım. İyi ki o ilk adımı atmışım!

Açıkçası orada master programımla örtüşen uygun dersler bulamadım. Sergi ve Müze Tasarımı, Mimarlık Teorisi gibi dersler aldım. Dert etmedim bunları. Ne de olsa Avrupa’da eğitim alma deneyimi yaşamak, bizden çok da farklı olmadıklarını görmek, farklı anlayışları deneyimlemek güzeldi. Ama ben bu kısımdan çok söz etmeyecek, iz bırakan Akdeniz tatlarını paylaşacağım şimdi: Valencia çok popüler bir şehirdi Erasmus öğrencileri için. 100’lerce değişim öğrenicisi vardı. İklimi ılık, insanları neşeliydi. Akdeniz kentiydi hem. Bir evin bir odasını kiraladım. 4 kişi kalıyorduk. Çok eğlenceli bir evim vardı; duvarları arasında bir Fransız, bir Arjantinli, bir İspanyol ve bir Türkü buluşturan; kimi zaman kalabalık buluşmalara sahne olan. Mutfakta birlikte yemek yapmak, sahilde uçurtma uçurmak, kütüphaneye gidip ders çalışmak, partiler düzenlemek, festivallerde neşeli sokakları keşfe çıkmak, Güney İspanya’yı birlikte keşfetmek, doğum günlerimizi kutlamak, İspanyol kültürüne alışmak… Öyle çok şey paylaştım ki ev arkadaşlarımla. İki sayfaya sığdırılamayacak anılarla dolu bir deneyim aslında “Erasmus” öğrencisi olmak. Hangi biri seçip anlatılır ki birbiriyle yarışan onca güzel anıdan. Okulda plaj voleybolu oynamak, bisikletle okula gitmek, apaydınlık ve neşeli günler, yaşamın pırıltılarıyla dolu canlı kocaman gülüşler, Madrid’de gezdiğim müzeler, gittiğim konserler, katıldığım festivaller, karnavallar, Valencia’daki Amerika Kupası yelken yarışları, ders çıkışı sahilde yürüyüş yaparken güneşli günü çoğaltan akordeon sesi derken, sayfalar dolacak, orada hızla geçiveren günler gibi. Zaten tüm bunların ötesinde bence Erasmus öğrencisi olmanın en önemli yanı kendine dışardan bakmak, yaşama farkındalık katmak. Bu hayatı gözden geçirmek için fırsat. İnsanın ait olduğu bütünden kendini çıkarıp, limitlerini; neler yapabileceğini, hassas ve kırılgan noktalarını görmesi için. Görüp bakmakla yetinmemek, hep gelişmek ve değişime açık olmak, yeni tecrübeler edinmek, cesur olmak. Yaşam budur benim için… Erasmus değişim öğrencisi olma süreci de, tam bu fırsatlarla dolu işte. Ben değiştim. Çünkü orada ardına saklanabileceğim bir geçmişim, kendimi tanımlayabileceğim kültürüm, sığınabileceğim köklü ilişkilerim yoktu. Kendi dilimde bile konuşamıyor, kenti tanımıyordum. Her şey belirsizdi ve gelişmek için çok uygun şartları sağlayan tam da bu köksüzlük haliydi. Farklı olmayı denedim, farklı düşünmeyi. kendime capcanlı yeni renkler ekledim. Şimdi özüm aynı olsa da daha özgür bir ÖZGÜN olduğumu biliyorum. Elimde harita, yollarda ev aramak, kampusta yolumu bulamamak, kimi zaman kültür şoku yaşamak, yalnız kalmak, cüzdan çaldırmak, aç kalmak, bazen İspanyolca’dan hiçbir şey anlamamak.. Tüm bu zor zamanlarımı bile gülümseyerek anıyorum. Hayatıma kattığım bu dönemden çok memnunum.

Mauricio, Sania, Allan, Edek, Alina, Gaia… Türkiye’deki evlerine en yakın zamanda gelmeyi düşleyen ruh kardeşlerim var artık dünya üzerinde. Şu an kimi Arjantin’de, kimi Polonya’da, kimi Fransa’da, kimi İngiltere’de… Bitirirken, defterime yazılan notlardan birkaçını paylaşıyor, belki haritalardaki sınırların güzel ilişkilerle nasıl silikleşeceğini gösterebilirim diyor ve herkesin hayatının bir döneminde Erasmus öğrencisi olmaya benzer bir deneyim yaşayacak kadar şanslı olmasını diliyorum: “Sen burada tanıdığım insanlar arasında en ilginç olanlardan birisin, içten ve gülümseyen sesinle, ALICE, Avustralya”, “Her şeyden önce misafirperverliğin, yüzünü aydınlatan gülümsemen için teşekkürler… Zenci Fransız arkadaşın SANIA” “Ev arkadaşım, seni tanımak beni çok mutlu etti. Umarım, nerede olursan ol çok iyi olursun. MARIO, Arjantin” “.. Sonuçta çok yakında geleceğim. Dikkatli ol, bir gün kapında biteceğim! ALLESANSDRO, İtalya”

Ben kimim? Özgün Tanglay’ım, ODTÜ Mimarlık Tarihi’nde MA öğrencisiyim. Titrlere pek de önem vermediğimi eklemeliyim. Bugünlerde tezimi vermek üzereyim. Evet, akademik planlarımdan altı ay gerideyim. Ama daha zengin bir iç dünya, orada çektiğim fotoğraflarla açtığım sergi, onlarca yeni dostum ve akıcı konuşabildiğim İspanyolcamla eski benden çok daha ilerde… Çünkü açık mavi gökyüzünün altında Akdeniz dalgaları beyaz köpüklerini sunarken dünyaya ben oradaydım… Valencia’da. 24 Mayıs 2007, Perşembe…